Şaşkın Yolcularıydık Yalan Dünyanın

 

Hayat dediğimiz; kupkuru bir daldı.
Tutunmaya çabaladıkça,
Parçaları elimizde kaldı..
Sevdiğimiz ne varsa, bir bir aldı elimizden..
Kör bir kurşun gibi vurdu yüreğimizden…

Bazen kocaman bir boşluktu,
İçinde kaybolduğumuz…
Bazen anlamsız bir soluktu,
Nefes aldıkça yorulduğumuz…

Tükettik içimizdeki umut kırıntılarını.
Mekan edindik acının sığınağını..
Hüzünler yoldaş oldu yaşamımıza
Göz yaşı bağdaş kurdu göz pınarlarımıza..…

Zaman tünelinde yitirdik bütün düşleri
Kimbilir nerede unuttuk o masum gülüşleri
Bir of çektiğimizde en derinden
Dağ taş duyar sesimizi, oynar yerinden…

Şaşkın yolcularıydık yalan dünyanın
Kapattık gözlerimizi kendi gerçeğimize
Cazibesine aldandık süslü yaşamın
Kimimiz uykuda, kimimiz üzülerek
Tükettik bir ömrü, zamana yenilerek..

Gün oldu keşkeler yapıştı yakamıza
Gün oldu hayal kırıklıkları dizildi ardımıza
Hayatın tüm yükü omuzlarımızda
Heyhat demek artık boşuna…

Kaybettikçe hayatta yalnızlaştı ruhumuz
Hüzünlere esir olduk, çekildik kabuğumuza
Bir tutam mutluluk adına inadına yaşıyoruz..
Birer birer eksilerek sonsuzluğa yolumuz…

31 Temmuz 2011

Zeynep Yağmur

Yorum Yaz
Arkadaşların Burada !
Arkadaşların Burada !